آزاد تبریز- اطلاعيه کانون صنفي معلمان ايران :
همکاران محترم؛
بي ترديد سال 86 يکي از تيرهترين سالهايي بود که جامعه معلمان ايران تجربه کرده است. بعد از تجمعات باشکوه معلمان در اسفندماه 85 که با دستگيري تعداد زيادي از فعالان صنفي و ضرب و شتم شمار زيادي از فرهنگيان شريف پايان يافت، به دليل سانسور شديدي که به واسطهي بخشنامه شوراي عالي امنيت ملي بر رسانهها حاکم شد چنين به نظر رسيد که تشکلهاي صنفي سکوت پيشه کردهاند و يا از وحشت، در لاکِ خويش فرو رفتهاند و يا همکاران خود را فراموش کردهاند.
در چنين شرايطي جا داشت مسئولان کشور به ويژه نهادهاي امنيتي که هر حرکت اعتراضي را مخلِّ امنيت جامعه قلمداد ميکنند و همواره مدّعي هستند که آنچه در جهت بهبود وضع معيشتي معلمان تاکنون انجام گرفته حاصل تلاش مسئولان بوده و تشکلهاي صنفي و اعتراضات معلمان هيچگونه تأثيري در پاسخگوئي به مشکلات فرهنگيان نداشته است فرصت را غنيمت شمرده و در عمل اين ادعاي خود را به اثبات ميرساندند و با حلّ تدريجي مشکلات فرهنگيان ضرورت برگزاري تجمعات، تحصنها و انجام حرکتهاي اعتراضي را به کلّي نفي و انکار ميکردند.
اما همانگونه که شاهد هستيم، آنگونه عمل کردند که حتي صداي اعتراض برخي از همکاران بيتفاوت نيز به هوا برخاست و اکثريت معلمان هرگونه ترديد نسبت به اين جمله که « تا نگريد طفل کي نوشد لبن » را در باور خود از بين بردند. با اين وصف مسئولان مربوطه نه تنها به انتظارات بر حق معلمان پاسخي ندادند بلکه با سوء استفاده از فضاي موجود به کلّي همه وعدههاي داده شده را از ياد بردند. به طوريکه حتي حقوق اندک معلمان حقالتدريس نيز بيش از 6 ماه به تأخير افتاد و در عوض با توزيع توهينآميز بنهاي نخود و عدس و … به تحقير بيشتر فرهنگيان پرداختند.
همکاران گرامي
طي يک سال گذشته ما و شما خار در چشم و استخوان در گلو به انتظار نشستيم تا شايد عقلاي قوم به خود آيند و در روشهاي مذکور تغييري ايجاد نمايند. اما نامهها، گلايهها، طومارها و زمزمههاي معلمان در دفاتر مدارس تاکنون به گوش هيچکس نرسيد و احدي خود را موظف به پاسخگويي به اين قشر فرهيخته نديد و مسئولان کشور با اين عمل خويش به معلمان آموختند که تنها راه رسيدن به حقوق حقّه فرهنگيان، اتحاد، همدلي و همراهي است. آنگونه که در اسفندماه 85 شاهد آن بوديم.
عزيزان
در شرايطي که اخبار معلمان را در رسانهها منعکس نميکنند و وزير و ساير مسئولان کشور از گفتوگو با تشکلهاي صنفي و نمايندگان معلمان خودداري و راه مذاکره را به کلي مسدود کردهاند، در شرايطي که صندوق ذخيره فرهنگيان را که سهامداران اصلي آن خود فرهنگيان هستند به دست نااهلاني که عداوت برخي از آنان با فرهنگيان کاملاً محرز است سپردهاند. در شرايطي که عليرغم وعدههاي داده شده ضعيفترين افراد به بالاترين پستهاي اين وزارتخانه گمارده ميشوند، در شرايطي که اکثريت نمايندگان مجلس در برابر خواست فرهنگيان ميايستند و از وزيري که منفور معلمان بوده است حمايت ميکنند و پس از برکناري وي توسط رئيس جمهور فرد نالايق ديگري را که مجلس براي وزارت تعاون صلاحيتش را تأئيد نکرده بود براي وزارت بر نهادي به گستردگي جمعيت کل کشور تأئيد ميکنند، در شرايطي که با وجود تورمِ کمرشکن کنوني که به طور مضحکي صداي اعتراض خود مسئولان را نيز درآورده است براي سال 87 فقط 6 درصد افزايش حقوق در نظر گرفته ميشود، در شرايطي که با وجود وعدههاي داده شده و مصوبه مجلس، شخص رئيس جمهوري در اجراي قانون مديريت خدمات کشوري تعلل ميکند، در شرايطي که حقوق ناچيز فرهنگيان حتي نيمي از اجاره مسکن آنان را پوشش نميدهد و معلمان با مشغول شدن به کارهاي دوم و سوم و بعضاً تحقيرآميز کارآمدي خود را از دست ميدهند و زندگي فلاکت باري را ميگذرانند، در شرايطي که فعالان صنفي در سراسر کشور تنها به اين جرم که پرسيدهاند چرا قوانين مصوب خود را اجرا نميکنيد و چرا افراد نالايق را کنار نميگذاريد با احکامي چون زندان، تبعيد، انفصال از خدمت، تنزل گروه و … مواجه ميشوند. به راستي چه بايد کرد؟ آيا معلمان در برابر همکاران و ساير اقشار جامعه به ويژه دانش آموزاني که چهرههايشان هر روز زردتر از روز قبل ميگردد هيچ مسئوليتي ندارند؟ آيا نبايد پرسيد که چرا از آمدن پول نفت که قيمت آن به شکل سرسامآوري افزايش يافته است بر سرِ سفره ملت ايران خبري نيست؟
بر اين اساس و با توجه به اينکه کانون صنفي معلمان سالگرد حادثة تلخ اسفند 85 را به دليل شرايط خاص کشور به سکوت برگزار کرده است، حقِ خود و جامعه بزرگ فرهنگيان ميدانيم که همچون ساير اقشارِ جامعه از جمله کارگران مراسم خاصي را براي اين هفته معلم تدوين و اجرا نماييم. اميدواريم همه همکاران فرهنگي از زن و مرد، پير و جوان، شاغل و بازنشسته، رسمي و حقالتدريس در مدارس دولتي و غيرانتفاعي با هر ديدگاه و تفکري، تنها و تنها به نيتِ دفاع از شرافت معلمي خويش و در پاسخ به بيمهريها، توهينها و تحقيرهايي که صورت گرفته و ميگيرد، همدلي، همزباني و همراهي خود را يکبار ديگر به مردم و مسئولان بنمايانند تا بعد از اين احدي به خود اجازه ندهد که اين قشر فرهيخته، زنده و پويا را ناديده بگيرد و يا نسبت به نمايندگان آنان بيحرمتي روا دارد.
برنامههاي کانون صنفي معلمان ايران در هفته معلم:
1- پنجشنبه 12 ارديبهشت از ساعت 15 الي 17 حضور همزمان و با شکوه فرهنگيان تهراني در شهرري، ابنبابويه، مزار مرحوم دکتر خانعلي و همکاران قمي بر مزار استاد مطهري به منظور تجديد عهد با همکاران براي آغازي دوباره.
2- روز دوشنبه 16 ارديبهشت حضور در مقابل سازمان آموزش و پرورش تهران واقع در ميدان فلسطين، خيابان برادران مظفر از ساعت 30/13 الي 30/15 .
از تمامي همکاران فرهنگي تقاضا ميکنيم که از فرصتِ هفته گراميداشت مقام معلم استفاده کرده و به جاي برگزاري مراسم رسمي و تکراري و تحقيرآميز، در طول هفته معلم، بخشي از وقت کلاس را به تبيين و توضيح مشکلات آموزش و پرورش، معلمان و دانشآموزان، مشکلات فضاهاي آموزشي و ساير مسائل ديگر که به دليل بيتدبيري مسئولان دامنگير آموزش و پرورش شده است بپردازند تا در غياب رسانههاي مستقل، به وظيفة معلمي خود آنگونه که ميبايست عمل نماييم.
در خاتمه به مسئولان مربوطه اعلام ميکنيم چنانچه تا روز دوشنبه 16/2/87 حداقل به دو خواسته معلمان و تشکلهاي صنفي: 1- پرداخت مطالبات معلمان بويژه حقالتدريس همکاران که بيش از 6 ماه به تأخير افتاده است 2- لغو تمامي احکام هيئتهاي تخلفات اداري که جزء اختيارات وزير است اقدام نکنند، در تجمع روز دوشنبه حرکت اعتراضي بعدي را در جمعِ همکاران به اطلاع آنان خواهيم رساند.
با سپاس
کانون صنفي معلمان ايران
26/1/۸۷
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر